VNATAT THUNWIMOLBHUTE

"แข่งเรือแข่งพายนั้นแข่งได้, แข่งบุญแข่งวาสนานั้นแข่งกันไม่ได้" เป็นบทที่ไม่โบราณมาก แต่ติดปากติดหูผู้คนมานานจนถึงทุกวันนี้ อันที่แท้จริงแล้ว คำว่า "วาสนา" ในภ.บาลีนั้นมีความหมายถึง กิริยาความประพฤติที่บุคคลติดเนื่องคุ้นเคยชินมานานในตัวเอง ฝังเขื่องอยู่ลึกจนยากจะเปลี่ยนหรือแก้ไข หรือในอีกคำหนึ่งก็คือ "สันดาน", คือไม่ใช่ความหมายแบบภ.ไทยให้ไว้และใช้กันมา ซึ่งหรูหรา . . . ฐานะหรือทรัพย์สินเงินทองของคนเรานั้น เป็นสิ่งที่สร้างขึ้นจากการประกอบสุจริต (และทุจริต, ว่ากันตามความเป็นจริงนะครับ) และเป็นสิ่งที่หมดลงก็ได้ เพิ่มขึ้นก็ได้ แข่งกันแบบโลภบ้างไม่โลภบ้างได้ ด้วย "การทำงาน" >>ในคนที่มีสันดานชนิดนี้น่ะนะครับ<<<,  สำหรับคนที่ไม่มีสันดานจะขยันทำมาหาเลี้ยงชีพใด ๆ เลย แน่นอนว่าคนมีสันดานทำงานคงไม่มีปัญญามาแข่งเกียจคร้านกับเขาด้วย . . . ด้วยความหมายดั้งเดิมในภ.บาลีของคำว่า "วาสนา" ..ก็เลยทำให้คำว่า "ฐานะ" มันกลายเป็นเรื่องเรือเรื่องพายซึ่งแข่งได้ไปโดยปริยาย ไม่ว่าคนเขียนบทละครจะเอาไปเข้าใจผิดและนำเสนอออกมาผิดอย...

กิเลสเป็นบาปหรือไม่? ..นิยามของบาปนั้นตั้งบนความเบียดเบียนทั้งตั้งแต่ตนเองหรือต่อผู้อื่น ความอยากที่เป็นเครื่องมือสู่การปฏิบัติชอบนั้นมีเช่นกัน แต่ในที่นี้ผมอยากให้เรามองไปที่คนที่ทำไม่ดี กับกิเลสแบบเบียดเบียนที่เกิดขึ้น . . . การบนบานเทพเจ้าให้ดลบันดาลสิ่งต่าง ๆ ตามที่มีคนขอนั้น ถูกพลิกจากบุคลาธิษฐานเพื่อการปฏิบัติด้วยตนเองไปเป็นระบบแบบเวทย์มนตราอย่างสมบูรณ์มาหลายร้อยปี ผู้เฝ้าอ้อนวอนขอมักไม่รู้ว่า ตนเองดำเนินกิจวัตรที่กลายมาเป็นความเบียดเบียนตน พร่องลงทั้งทรัพย์ พร่องลงทั้งเกียรติในการนับถือตนเอง และผละจากการที่ตนจะเป็นที่พึ่งให้แก่ตนไป . . . เกมความคิดที่ซุกซ่อนอยู่ในพิธีการ เป็นการพรางตัวเองของผู้อ้อนวอนโดยมี base จากความเป็นส่วนหนึ่งของ socialization หนึ่งหรือสังคมของตน ทำให้มีความอับอายที่จะเปิดเผยว่าจริง ๆ แล้วอาจมีหรือเป็น "ความจำเป็นในชีวิต" หรือในครัวเรือนบางอย่าง (ถ้าตรงนี้จะไม่นับเรื่องความอาฆาตมาดร้าย สำหรับกรณีปองร้ายสาปแช่งบุคคลอื่น) แท้ที่จริงแล้วไม่มีใครกราบไหว้เทพเจ้า แต่กราบไหว้บูชาเพียงตนและความต้องการของตนเอง โดยใช้การกล่าวอ้างความผูกพันธ์ระหว่า...